Is het een fase? Weerbaarheid can be a beach

Afgelopen weekend ging ik een dag uitwaaien aan de kust. Ik liep vanaf de parkeerplaats richting de zee en het zand. Voor mij liep een moeder met drie kinderen, ongeveer 4, 7 en 9 jaar oud. Ik liep op mijn regenlaarzen en had een goede jas aan. Zij liepen in jurkjes, korte broeken en op slippers. Verschil mag er zijn.

Dat zijn de echte zee mensen dacht ik nog. Die wonen hier vast in de buurt en doen dit regelmatig. Terwijl ik dit allemaal overdacht zie ik het kleinste meisje ineens teruglopen met een gezicht dat niet veel goeds voorspelt. Ze is een slipper verloren. Haar moeder vraagt met een lichte maar aanwezige irritatie “Wat doe je?”. Het meisje begint meteen te huilen en zegt dat haar slipper bleef haken en uitviel. Ze heeft nu met haar blote voet een paar stappen gezet en dat deed zeer! Ik loop haar inmiddels voorbij maar ik hoor haar een flinke keel opzetten. Ja, het asfalt is niet heel zacht maar zo erg was het nou ook weer niet. Dat moest haar moeder ook hebben gedacht, want ik hoor haar zeggen dat het niet zo erg is en dat ze er niet om hoeft te huilen. Ze loopt naar het meisje toe en helpt de slipper weer aan te doen. Het meisje komt maar moeizaam weer op gang, ik hoor de moeder hard zuchten. Ze zet echter wel door en noemt nogmaals dat het wel meeviel, loop maar gewoon door. Ik hoor het meisje langzaam bedaren als ik verder naar de zee loop.
Dat doet deze moeder goed: zo rustig mogelijk blijven, een beetje meeleven maar ook relativeren en vooral benoemen wat ze verwacht (in plaats van door huilen), namelijk ‘loop maar door’. En een beetje irritatie en een diepe zucht op zijn tijd lijkt me heel menselijk. Wat telt: het meisje bedaart binnen een paar minuten weer, blijft niet steken maar loopt weer mee met de rest.

Terwijl de wind mijn hoofd lekker leeg waait, merk ik dat ik het toch nog niet helemaal kan loslaten. Het huilende meisje dat blijkbaar (vandaag) slecht tegen een stootje kon staat nog op mijn netvlies. Ze doet me denken aan de meisjes (en jongetjes) die we in de weerbaarheidstraining voor kleuters zien. Snel van slag zijn is iets wat we vaak horen. Het betreffen vaak de gevoeligere kinderen die van zichzelf wat onzeker of mogelijk wat angstig zijn aangelegd. Ouders kijken het een tijdje aan. Naar school gaan is ook spannend, er mag best even gewend worden. Maar als je kind dan niet helemaal lekker op gang komt na een half jaar groep 1 of goed en wel in groep 2, is het dan nog steeds een fase?

Of verdient je kind dan wel een zetje, een hulpje in de goede richting? Stel dat het je kind helpt om over zijn of haar drempels te stappen. Stel dat je kind dan wel durft te zeggen wat hij/zij eigenlijk denkt, in plaats van hetzelfde te zeggen als een ander kindje? Of stel dat je kind dan iets beter voor zichzelf kan opkomen in plaats van de kaas van zijn of haar brood te laten eten? Zou je je kind dat niet gunnen?

Natuurlijk snap ik dat je het eerst even wil aankijken en niet bij de eerste hik direct hulp zoekt of aan een training denkt. En als je al wat langer twijfelt en afwacht, is het nog een hele drempel om de stap naar een training te zetten. Want ben jij dan als ouder tekort gekomen? Nee, natuurlijk niet! Er zat geen handleiding bij toen je kind geboren werd, en het karakter mocht je ook niet zelf uitzoeken. Je kan niet alle factoren beïnvloeden. Een goede moeder zijn is doen wat je kan, weten wat je kind nodig heeft en dat inzetten.
Tja, wij vinden nu eenmaal dat geen enkel kind het verdient om geremd te worden door onzekerheden of angsten. Dus als jij een rem voelt, zou ik zeggen: gewoon iets doen!

Wat je kan doen?
Boek een Gratis Adviesgesprek, waarin we naar jouw verhaal luisteren en je in ieder geval al twee gouden tips geven waarmee je jouw kind helpt steviger in zijn schoenen te staan. Zie onderaan deze pagina hoe je je hiervoor opgeeft.

Leave your comment