Tegenslag na tegenslag: zo kwam ik er binnen no time weer bovenop!

jongetje in plas springen

Soms zit het mee en soms zit het tegen. Soms heb je gewoon dikke vette pech en lijkt het ene ongeluk de andere pech op te volgen. Vorige week had ik zo’n moment. Ik kreeg een antibiotica tegen een relatief onschuldig maar vervelend kwaaltje waar ik al even mee liep. Niet alleen voelde ik me met de antibiotica tien keer zo beroerd (ik bleek een lichte allergie ervoor te hebben), ook brak het mijn weerstand dusdanig af dat ik er een dikke vette griepaanval overheen kreeg. Van de regen in de drup. Of eigenlijk voelde het van de miezer in de tropische storm. Wat was ik beroerd.

Nu had ik bij de pakken kunnen gaan neerzitten, mezelf kunnen opsluiten in huis en verzuipen in mijn zelfmedelijden. Ik had ook heel boos en gefrustreerd kunnen worden, dat ik nu mijn werk niet kon doen, terwijl het zich bergen hoog opstapelt. Of dat ik de kinderen uit de praktijk niet kan zien en helpen, wat ik juist zo graag doe. En ik heb er zo’n hekel aan als ik dit moet afzeggen. Ik had dit kunnen afreageren op de mensen om mij heen.

Doen: wat kan wel?
Maar weet je? Ik deed wat anders. Natuurlijk ben ik geen heilige. Natuurlijk was ik ook wel gefrustreerd en baalde ik als een stekker van alles wat ik moest afzeggen! Heb ik stiekem wel kortaf gereageerd op mijn partner die weer wat liet rondslingeren. Ook ik ben maar mens.
Ik gaf even ruimte aan die gevoelens, maar raapte mezelf daarna weer bijeen en maakte een plan. Ik bedacht wat ik wél zou kunnen doen, maakte een to do-list met dingen die ik vanuit bed zou kunnen doen, vroeg hier en daar wat hulp (nog dankjewel voor het koken van die heerlijke soep die ik helaas niet kon proeven), zorgde goed voor mezelf (eten + slapen), en gaf mezelf een liefdevolle schop onder mijn kont om in actie te blijven. En dit is niet gelogen: binnen 2 dagen was ik weer volledig op de been.

Hoe mij dit allemaal lukte?
De sleutel zit hem in je denken. De meeste mensen kijken nu waarschijnlijk wazig of trekken een wenkbrauw op. Je gedachten zijn sterker dan je denkt.

Een voorbeeld:
Had ik gedacht dat dit soort dingen mij ook áltijd overkomen, en aan de deadlines die ik nu niet zou kunnen halen, de teleurgestelde mensen omdat ik afspraken moest afzeggen en dat ik nog geen boe of bah kon zeggen zonder dat mijn hoofd ontplofte? Dan had ik een heel zwaaaaaaar leven gehad, had ik mezelf waarschijnlijk heel zielig gevonden, me extra beroerd gevoeld en was ik op de bank in elkaar gezakt gaan wachten tot ik me beter zou voelen. Tot veel meer was ik immers voor mijn gevoel niet in staat.

Een ander voorbeeld:
Ik bedacht me dat het rot was dat ik niet alles kon doen, maar dat het niet het einde van de wereld is. Ik wist dat als ik creatief en flexibel met mijn tijd omging, ik best wat dingen wél kon doen, voor andere dingen wat hulp kon vragen en de rest dan wel later zou komen. Iedereen is weleens ziek en dat doe je niet expres. Ik voelde me beroerd maar tevreden met het idee dat ik dit wel kon oplossen, en maakte een plan (zie hierboven). Ik heb 75% van de klussen afgekregen, en de rest komt deze week. De mensen die ik belde, reageerden begripvol en we hebben een nieuwe afspraak gemaakt.
Zo zie je hoe je gedachten, je mindset en je houding van invloed zijn op hoe je je voelt en hoe dit zelfs uitwerking heeft op het omgaan met tegenslagen en oplossen van problemen. Het begon met slechts één andere gedachte!

Als het dan toch regent, probeer dan een regenboog te maken.

Wat maakt nu dat je doemdenkt of helpend denkt?
Hoe je denkt zit enerzijds in je (karakter) en anderzijds wordt het beïnvloed door wat je hebt geleerd en welke voorbeelden je hebt, bijvoorbeeld in je opvoeding. Een meisje dat bij mij in training kwam, dacht steeds ‘dat kan ik toch niet’, en dus sprak ze amper op school. Ze durfde nooit antwoord te geven of iets te vertellen in de kring. Na een goed deel van de Bikkeltraining die ik met haar deed, waar ze onder andere leerde anders te denken, vertelde ze samen met moeder trots dat ze na de vakantie spontaan en uit zichzelf in de klas had verteld over de dierentuin waar ze waren geweest! Je kan je vast wel voorstellen hoe trots ik was op haar!

Iedereen kan het leren!
Hoe jong of oud je ook bent, iedereen kan leren anders te denken. Het is één van de basis ingrediënten voor weerbaar zijn en zelfvertrouwen hebben. En ik gun het je zo, want je kan er zoveel meer mee bereiken. Zélfs kleuters kunnen dit al leren. Een meisje van 5 jaar dat ik begeleid, ging van: paniek bij alles wat anders ging dan verwacht, naar: zeggen wat haar dwarszat en zelf hulp vragen. Het is een feestje om met haar te werken, ik zie haar elke week een stukje verder opbloeien.

Is dit erg herkenbaar?
Herken je je kind in mijn verhaal? En wil je ook dat je kind weer positief kan denken? Meld je dan aan voor een een gratis adviesgesprek. We zijn specialist in het leren omdenken en geven je minimaal 2 gratis tips die je gelijk thuis kan toepassen.

Leave your comment