Verlaag de weerstand, vergroot de weerbaarheid

Zelfvertrouwen van je kind vergroten

Soms pakken grapjes niet zo uit als je gehoopt had. Januari, het begint (eindelijk) koud te worden. Iedereen om ons heen is verkouden, grieperig, ziek. “Pfff ja, ik heb zo’n lage weerstand.” Wij hebben een intakegesprek met een moeder en haar zoontje. Ze komen omdat hij last heeft van angsten. Maar de jongen staat nog buiten in de vrieskou. Hij wil niet praten. “Met zijn weerstand is in ieder geval niets mis” grap ik, maar moeder hoort het niet. Ze is bezorgd over haar zoon. Die overigens even later warm plaatsneemt in de wachtkamer om te wennen, terwijl wij het gesprek met moeder opstarten.

 

Boos? Nee bang!

Het is een herkenbaar gesprek, met kenmerken die we vaker horen. Weerstand en verzet bij alles, heel boos gedrag. Maar eigenlijk is hij onzeker en bang. Deze moeder heeft dat al goed door. Hoe vaak we wel niet signalen vanuit scholen krijgen over opstandig gedrag, teveel boosheid, ontploffingen et cetera, en dat er dan (faal) angst onder blijkt te zitten, kunnen we niet meer op twee handen tellen. Het ene kind kan het zelf ook veel beter uitleggen dan de ander. Sommige kinderen hebben het hart op de tong, en kunnen op een rustig moment zo goed uitleggen dat ze wel willen, maar niet durven. Andere kinderen blijven steken in de emoties, en durven of kunnen hun gevoel niet zo goed onder woorden brengen. En dan ligt onbegrip op de loer! Want iedereen die dan puur op het (clowneske, opstandige) gedrag reageert, zou denken dat het een ‘rotjoch’ is, ongehoorzaam en onwelwillend. Maar kijk je even verder dan dat, dan zie je dat er onzekerheid en angst onder zit. En als je twijfelt of het wel goed gaat komen, ga je echt niet zomaar zonder slag of stoot meewerken! Dat is ook goed te begrijpen, toch?

 

Verlaag de weerstand!

En daar sta je dan: in the heat of the moment, met je kind vol in de weerstand. Ouders vertellen me dat ze met hun kind op het station staan, de trein (die eens per half uur gaat) op het punt van wegrijden en het kind wil niet instappen. Totaal in de contramine, woest schreeuwend en stampend. Blijkt het bang te zijn voor een terrorist in de trein. Een paar maanden daarvoor was er een nieuwsbericht geweest over terroristen in een trein. Dit was in zijn hoofd een eigen leven gaan leiden en werd een angst. Tja, en wat doe je dan?

Precies de vraag die we vaak krijgen. Wat is dan wijsheid: pushen of ze hun gang laten gaan? Het lijkt alsof je dan twee keuzes hebt. Jouw zin of de zin van je kind. Dat zeggen ouders dan ook: “Ik kan hem dan moeilijk zijn zin geven, dan krijg ik hem nooit meer ergens mee naartoe.”

Als je zo denkt, ben je teveel ingezogen in de situatie. Zoom dan eerst maar weer even uit. Wat is er nu precies aan de hand? Je kind wil niet de trein in omdat hij doodsbang is. Jij wil liever de trein niet missen. Maar wat is het allerbelangrijkst? Het welzijn van je kind toch? Dat je kind zich veilig voelt. Dus het gaat feitelijk niet om ieders ‘zin’, maar het gaat erom: hoe kan ik mijn kind gerust stellen. En die trein zie je dan wel. Toen ik dit uitlegde, zag moeder het licht. “Ik had dus even van de perrons weg moeten lopen, zodat hij kon bedaren.” Inderdaad, en eenmaal weer rustig, is er weer een opening om met je kind te praten (angstige kinderen zijn niet de beste -lees: meegaande- gesprekspartners).

Belangrijke tips: Erken het gevoel en benoem hoe vervelend het voor je kind moet zijn. Overleg daarna wat nodig is om te kunnen reizen met de trein (leg uit hoe klein de kans is, trein checken, bij conducteur instappen etc).

 

Vliegangst

Een ander voorbeeld van ouders die paniekerig op het vliegveld stonden. Ze wisten wel dat hun kind niet zo van vliegen hield, maar hadden niet verwacht dat ze op zóveel weerstand zouden stuiten. Ze sliep wel wat slechter, had het er veel over, stelde steeds vragen over de vakantie en het vliegen. Ouders reageerden steeds met dat het ook heel leuk zou worden, de kans op ongelukken zo klein is. En vorige jaren hebben we toch ook gevlogen? Dit hadden ze dus niet aan zien komen, en de dreigden erdoor hun vlucht te missen. Hoe had dit zo kunnen gebeuren?!

Heel vervelend natuurlijk. Deze ouders namen het zichzelf nogal kwalijk dat ze de ernst niet hadden ingezien. Op hun ondersteuning en uitleg leek ze namelijk goed te reageren. Al kwamen de vragen wel altijd weer terug, realiseerden ze zich later. De veelvoorkomende valkuil, die deze ouders ook namen, was dat zij haar zo graag wilden helpen, dat ze zich te oplossingsgericht hadden opgesteld. Ze hadden gefocust op de feiten (kleine kans) en het denken over de vakantie (ook leuk, vorige jaren ook gevlogen), en daarmee minder stil stonden bij de angst van dit meisje en hoe vervelend het eigenlijk voor haar was. Hierdoor hadden ze de ernst niet goed kunnen inschatten.

 Belangrijke tip: Erken het gevoel van je kind, benoem de angst, en dat het heel vervelend, lastig, moeilijk voor je kind moet zijn. Dat je snapt dat ze dan opziet tegen de vakantie, ook al heeft ze veel zin in de zon en het mooie zwembad daar. Vaak voelen kinderen dan pas echt een opening om aan te geven hoe spannend ze het eigenlijk vinden. Na dat gevoel te hebben gehad echt gezien en begrepen te worden, staan ze ook meer open voor je oplossingen.

 

Vergroot de weerbaarheid!

Als je regelmatig oog hebt voor hoe het echt met je kind gaat, even op het gevoel ingaat, doorvraagt, benoemt dat het lastig voor hem/haar moet zijn, bouw je een stevigere band op met je kind. Vertel hem/haar dat je het juist zo knap vindt dat je kind dan, ondanks dat vervelende gevoel, toch naar school is geweest/het klusje heeft afgemaakt o.i.d. en je vergroot het zelfvertrouwen en het positieve zelfbeeld van je kind. Je kind ervaart dat hij het echt waard is om helemaal gezien en gehoord te voelen, en dat hij een goed kind is en knap gevonden wordt.

Dit is de basis voor het ontwikkelen van zelfvertrouwen en een positief zelfbeeld, wat een hele belangrijk beschermende factor is tegen angsten. Veel ouders hebben dit in zich, maar in de drukte van het alledaagse leven verval je al gauw in het geven van een snel advies of geven van een helpende hand, en is er weinig tijd om bij alle pijntjes en tegenvallers stil te staan. Toch is het wel belangrijk dit regelmatig te doen!

 

Zelfvertrouwen, geef het door!
En precies daarom, om jullie awareness voor die bijzondere vorm van aandacht weer even te vergroten, nog eens toe te lichten waarom het belangrijk is, hoe het groeien van zelfvertrouwen precies werkt in de innerlijke wereld van je kind, én hoe je dat nu kunt aanpakken, organiseren we een ouderavond: (door)geven van zelfvertrouwen.
Ideaal als…
– je ouder bent van een onzeker, verlegen of angstig kind
– een gevoelig kind dat zich veel zorgen maakt
– een kind dat steeds bevestiging zoekt
– een kind dat vaak boos is, veel weerstand biedt bij onzekerheid/angst
– als je psychologische hulp nog niet nodig vindt
– als je wel tips wilt over wat je als ouder zou kunnen doen

Deze exclusieve ouderavond vindt plaats op dinsdag 19 februari, van 20:00-21:30 uur.
Wat je deze avond leert, helpt je om jouw kind te behoeden voor, en ondersteunen bij allerlei angsten! Erbij zijn kost een schijntje, en je mag gratis iemand (man, vriendin, buurvrouw) meenemen. Geef je hier op en claim jouw plek.

Zien we jou ook op deze avond? Wacht niet te lang met opgeven, want we houden de groepen graag klein en persoonlijk, en vol = vol.

Hartelijke groet,
Roxanne & Anne-Minke

 

Leave your comment